In het waterbeheer zoeken we voortdurend naar de juiste balans tussen veiligheid, betrouwbaarheid en doelmatigheid. We willen geen onnodige risico's nemen, maar ook voorkomen dat we dijken zwaarder beoordelen dan nodig is. Dat vraagt om een goed begrip van hoe een dijk zich in werkelijkheid gedraagt. Bij het beoordelen van asfaltdijken rekenen we vaak met conservatieve aannames over de grondwaterstanden/freatische lijnen in de dijk. De freatische lijn is de bovengrens van het grondwater in een dijk, waar de waterdruk gelijk is aan de luchtdruk. Dit onderzoek laat zien dat die aannames soms te voorzichtig zijn. Maar eenvoudig de rekenregels aanpassen kan niet. Wie nauwkeuriger wil beoordelen, zal eerst moeten meten.

Dit onderzoek laat zien dat de grondwaterstand onder asfaltbekledingen sterk verschilt per locatie. De bestaande rekenregels blijken conservatief, maar de verschillen tussen dijken zijn te groot om deze regels generiek aan te passen. Dat is een belangrijke les: niet alles laat zich vangen in één landelijke rekenregel.

Voor dijkbeheerders betekent dit dat tijdig meten en het gebruik van daarop gekalibreerde modellen belangrijk zijn voor een betrouwbare beoordeling. Dat vraagt om vooruitdenken: meetgegevens moeten beschikbaar zijn voordat een beoordeling of ontwerp wordt uitgevoerd.

Met dit onderzoek willen STOWA en Rijkswaterstaat bijdragen aan een betere onderbouwing van veiligheidsbeoordelingen en dijkontwerpen. Tegelijkertijd blijven er kennisvragen bestaan over het bezwijken van asfalt op verzadigde zandbedden. Ook daaraan zullen we aandacht moeten besteden.