Laboratoriumonderzoek PFAS-afbraak ball mill
PFAS behoren tot de meest hardnekkige en zorgwekkende stoffen in ons milieu en confronteren ons met een fundamentele vraag: hoe gaan we om met stoffen die zich blijven opstapelen en nauwelijks afbreken? De resultaten van dit onderzoek laten volgens de opstellers van het rapport zien dat mechanochemische destructie mogelijk haalbaar is voor afbraak van deze ‘forever chemicals’.
|
Publicatienummer |
2026-13 |
|
Thema |
Waterkwaliteit, Nieuwe stoffen |
|
Datum |
|
De emissiereductie van Zeer Zorgwekkende Stoffen (ZZS), waaronder PFAS, is een enorme uitdaging. PFAS (per- en polyfluoralkylstoffen) vormen een grote groep door de mens gemaakte verbindingen met sterke koolstof-fluorbindingen. Deze stoffen komen niet van nature voor, zijn vaak toxisch en worden in het milieu nauwelijks afgebroken. In plaats daarvan treedt ophoping op in water, bodem en organismen. De toenemende zorgen over de persistentie en toxiciteit van PFAS leiden tot een groeiende behoefte aan nieuwe methoden voor verwijdering en destructie.
Dit rapport presenteert de resultaten van laboratoriumonderzoek van een nieuwe destructieroute voor PFAS. Deze is gebaseerd op mechanochemische afbraak in een ball mill (kogelmolen), gekoppeld aan chemische regeneratie van een PFAS-adsorbens (zoals DEXSORB® of actief kool). De ball mill of kogelmolen is een techniek waarbij door metalen ballen van verschillende formaten condities worden gecreëerd met hoogenergetische botsingen en veel frictie. Voor dit onderzoek is de route vereenvoudigd tot een laboratoriumschaal en getest op een grondwatermatrix om de technische haalbaarheid van zowel isolatie als afbraak van PFAS te toetsen.
De bevindingen laten volgens de onderzoekers zien dat de ball mill-destructieroute technisch uitvoerbaar is en potentie heeft als volwaardige destructiemethode. Tegelijkertijd blijven er enkele essentiële ontwikkelpunten, met name de processtappen van regeneraat naar een droge vaste stof voor de ball mill-behandeling en verdere optimalisatie richting volledige afbraak, inclusief ultrakortketen-PFAS.
Het vervolgtraject richt zich op toepassing in een complexere matrix (afvalwater) om te
bepalen of organische stoffen of andere microverontreinigingen de destructie beïnvloeden. In dat vervolgonderzoek wordt ook meer aandacht besteed aan de voorbehandeling (concentreren, indampen en drogen). Dit moet duidelijk maken of de technologie kansrijk is voor verdere ontwikkeling als PFAS-destructieroute in de waterketen.
English resume